Luister deze aflevering: Spotify | Apple Podcasts | Springcast (privacy focused)
Dominique Roelofs woont al zeven jaar in Barcelona. Ze spreekt nog steeds nauwelijks Spaans.
"Je zou zeggen van, joh meid na zeven jaar spreek je wel een aardig woordje Spaans. Maar niets is minder waar."
Het is het soort detail dat je twee keer wilt horen. Een CEO van een digital marketing agency op weg naar tien miljoen omzet, in een stad waar ze de taal niet spreekt. Geen Spaans op straat, geen Catalaans in de supermarkt, geen nieuws op de radio dat binnenkomt.
Dominique noemt het haar dove bubbel. En die bubbel verklaart meer over haar dan welk cv ook.
Elfhonderd Euro
De keuze voor Barcelona was geen carrièrezet. Het was een vlucht.
Na haar burn-out moest Dominique ergens heen waar alles anders was. Ze had tien jaar niet gevlogen. Op Schiphol stond ze met paniek in haar lijf. Maar ze stapte in.
Het salaris ging van Nederlands naar Spaans niveau. Elfhonderd euro netto per maand. Vierhonderd euro voor een kamer. En toch zegt ze: "Was een gelukkig mens."
De reden is simpeler dan je denkt. In Nederland stapte ze het vliegtuig uit en dan was het er weer. De werkdruk, de sociale druk, de familiedruk. In Barcelona viel dat weg. Niet omdat de stad relaxed is. Barcelona is chaos, miljoenen toeristen, scooters, terrassen vol geschreeuw.
Maar Dominique verstaat het niet.
"Het maakt wel dat ik nog steeds wel in een soort dove bubbel leef. Je hoort het nieuws niet. Als mensen naast mij op straat zitten te praten, dan hoor ik niks. Het is gewoon gezoem."
Geen vergelijking met de buurman. Geen meningen die binnendringen. Geen ruis. Ze ontsnapte aan de druk door onbegrip. En in die stilte begon ze zichzelf weer te horen.
Dessert à la Dominique
Om die stilte te begrijpen, moet je begrijpen waar het lawaai begon.
Dominique groeide op in een hotel in Groningen. Haar ouders runden het samen. Hotel, restaurant, kamers, camping, jachthaven. En daarnaast het huis waar ze woonden. Aan de ene kant was het een playground. Ze maakte haar eigen desserts met de koks. Op het menu stond soms "Dessert à la Dominique".
Aan de andere kant leerde ze iets dat ze pas veel later zou herkennen.
"Wat je in de horeca gewoon best wel ziet is van oké je zet een masker op en je gaat. Want je bent een soort van performer voor gasten. Waardoor er eigenlijk best wel weinig ruimte is voor eigen emoties."
Het masker. De glimlach voor de gast, ongeacht wat je voelt. Dominique werd daar goed in. Te goed. Ze noemde zichzelf het achtergrondmeisje. "Ik ben altijd wel een beetje vroeger het achtergrondmeisje geweest. Ik zei nooit zo heel erg veel wat me dwars zat."
Niet de luidste in de kamer. Niet degene die haar hand opstak. Het meisje dat alles zag maar niets zei. Het patroon dat haar zou volgen totdat haar lichaam besloot dat het genoeg was.
Blank
Het gebeurde bij een recruitment bureau in Amsterdam. Rise and shine, masker op, doorgaan. Tot het niet meer ging.
"Ik zat achter mijn bureau en ik kon niks meer. Ik kon mijn handen niet meer bewegen, mijn vingers niet meer bewegen. Ik kon niet meer nadenken wat ik aan het doen was."
Een kwartier. Starend naar een scherm waar de letters dansten. Haar lichaam had besloten wat haar hoofd weigerde te accepteren.
"Dat was echt wel een mental breakdown. Dan kwam alles eruit."
De signalen? Niet gezien. Of niet willen zien. "Ik heb gewoon niet naar mijn lichaam geluisterd. Misschien zat ik ook wel niet op mijn plek."
Wat volgde waren maanden van herstel. Psychologen. Gesprekken. Re-integratie. En ergens in dat proces de beslissing die haar naar Barcelona bracht. Naar de dove bubbel. Naar elfhonderd euro per maand en een geluk dat ze in Amsterdam niet had gevonden.
Het is verleidelijk om de burn-out als dieptepunt te framen. Als de donkere nacht voor de dageraad. Maar zo simpel is het niet. De burn-out was geen keerpunt waar alles beter werd. Het was het moment waarop Dominique ontdekte dat het masker een prijs heeft. En dat de prijs steeds hoger wordt.
Gewoon Doen
Dominique kwam via de techwereld en de agency-wereld uiteindelijk bij Adverge terecht, een digital marketing agency in Barcelona. Als accountmanager. Ze bouwde relaties. Ze snapte het spel van sales zonder dat het salesachtig werd.
Er was een tijd dat ze keihard had gezegd: "Ik wil nooit meer voor een agency werken." Ze had het zelfs tegen de eigenaren gezegd.
En toch. Na acht maanden bij Adverge kwam de vraag: wil jij CEO worden?
Ze was accountmanager, geen directeur. Super zenuwachtig bij alles wat ze moest zeggen in een teammeeting. "Nou, echt trillende handjes gewoon. Zweten, trillen."
"Ik begin, ik spreek de eerste twee zinnen uit en dan dropt er een bal in mijn buik en alsof de vloer onder me wegzakt en ik krijg gewoon een blackout."
"En dan wil ik eigenlijk heel hard wegrennen."
En toch zei ze ja.
Het is hier dat het verhaal van Dominique interessant wordt. Niet omdat ze haar angst overwon. Maar omdat ze dat niet deed. Ze koos er simpelweg doorheen. Haar motto: gewoon doen. Niet vanuit vertrouwen. Vanuit een soort koppigheid die sterker is dan de paniek.
Het finance-gedeelte maakt haar nog steeds zenuwachtig. "Elke maand als ik met de accountant zit gewoon buikpijn krijg van... Is het goed of niet?" Het eerste jaar was ambitieus maar niet haalbaar, zegt ze zelf. "Ambitieus maar ook realistisch. In plaats van delusional."
Ze leerde. Niet door het masker op te zetten. Maar door het af te durven doen.
Geen Trilstem
Juni. Haar eerste kwartaalpresentatie als CEO. Het hele team bij elkaar. In het echt. Dominique bij het scherm.
De bal in haar buik was er. De angst was er. Alles schreeuwde: ren weg.
"Maar ik deed het wel. En het ging ook goed. En er was geen trilstem."
Geen trilstem. Drie woorden die meer zeggen dan een heel jaarverslag.
Dit is geen verhaal waarin de angst verdwijnt. Dominique zegt het zelf: "Als ik er nu aan zou moeten denken van Dominique je zou een case moeten presenteren aan een zaal met twee, driehonderd man, dan ga ik huilen in een hoekje."
"Ik kan het wel. Ik weet het echt. Maar ik sta op de een of andere manier niet helemaal in mijn kracht."
Het verschil zit niet in de angst. Het zit in wat ze ermee doet. "Ik moet mezelf daar overheen zetten, hoe moeilijk dat ook is, hoe hard ik het liefst zou willen huilen in een hoekje. Maar uiteindelijk kom je er wel."
Als je de vijftienjarige Dominique zou vertellen dat ze CEO zou worden van een agency in Barcelona op weg naar tien miljoen, hoe zou ze reageren?
"Dat had ik niet geloofd."
En dan, na een stilte: "Ik denk dat ze dan staat te springen. En heel trots is. Want mijn droom was altijd al om iets neer te zetten. En dat dat zo snel is gekomen, dat had ik echt nooit durven dromen."
Het achtergrondmeisje staat nu vooraan. De dove bubbel is er nog. De angst is er nog. De bal in haar buik is er nog.
Maar er is geen trilstem meer.
Het doel: tien miljoen in 2030. Met een coach, een meerjarenplan, en dezelfde koppigheid die haar overal heeft gebracht. Waar kies jij om te blijven staan, ook als alles in je zegt dat je moet wegrennen?